De kloof was tot deze versie het grootste gebied met de minste keuzes. Honderdvierendertig kilometer weg, maar in de praktijk een lijn van begin tot eind. Dat wringt met wat we met het gebied wilden: een plek waar je verdwaalt in plaats van een route afwerkt.
We hebben er elf verbindingen bij getekend. Geen ervan is een nette weg. Het zijn ingereden sporen, droge beddingen en een stuk of drie doorgangen die je alleen ziet als je er langzaam langs rijdt. Zeven zijn korter dan de hoofdroute en trager om te rijden; vier zijn langer en sneller. Welke voor jou klopt, hangt af van je klasse en van hoeveel stof er hangt.
Om te voorkomen dat de zijwegen alleen door de grindklasse te gebruiken zijn, hebben we de ondergrond per verbinding anders gemaakt. Twee zijn hard genoeg voor de spierklasse, een is zelfs met de hyperklasse te doen als je bereid bent langzaam te rijden. Dat laatste klinkt tegenstrijdig in een racespel, en dat is ook precies de bedoeling.
De ranglijsten in de kloof zijn met deze versie gesplitst. Er is nu een tijd voor de hoofdroute en een tijd voor de vrije route, waarbij de tweede alleen telt als je minstens twee verbindingen hebt gebruikt. Dat voorkomt dat de snelste tijd altijd de saaiste lijn is.
Het stof gedraagt zich sinds deze versie ook anders in de smalle stukken. Waar de wanden dichter dan acht meter bij elkaar staan, blijft het langer hangen en zakt het trager. In een volle sessie is de derde rijder dus slechter af dan de tweede, en dat verschil is nu groot genoeg om je startpositie te laten meetellen.